Na długo zanim uznanie stało się częścią światowej debaty, trzeba było podjąć cichsze zadanie: jak nadać e-sportowi strukturę na tyle silną, by przetrwała.
W 2008 r. to zadanie przybrało konkretny kształt wraz z utworzeniem International Esports Federation.
Celem nigdy nie było wyłącznie organizowanie rozgrywek. Chodziło o zbudowanie fundamentu instytucjonalnego, który mógłby wspierać e-sport w szerszym międzynarodowym ruchu sportowym. Oznaczało to skupienie się na zarządzaniu, reprezentacji i długofalowej wiarygodności, a nie na doraźnej widoczności.
Pierwsze lata poświęcono podstawom. Federacje krajowe połączono we wspólnych ramach. Opracowano i dopracowano Statut. Wprowadzono demokratyczne systemy głosowania, aby zapewnić równą reprezentację. Walne Zgromadzenia stały się miejscem uporządkowanego dialogu i rozliczalności. Te kroki być może nie trafiały na czołówki, ale położyły podwaliny pod stabilność.
W miarę jak federacja rozszerzała działalność na kolejne kontynenty, rosły jej obowiązki. Międzynarodowe mistrzostwa rozwijano nie tylko jako wydarzenia, ale też jako platformy reprezentacji krajów, na których zawodnicy rywalizowali według jasnych przepisów i wspólnych standardów. Wzmacniano struktury kontynentalne, aby wspierać zarządzanie i rozwój w regionach. Z każdą nową federacją i każdą reformą ekosystem stawał się spójniejszy.
Uczciwość rywalizacji traktowano jako kamień węgielny, a nie kwestię wyboru. IESF dostosowała się do Światowego Kodeksu Antydopingowego i wpisała standardy zgodności w ramy swoich mistrzostw. Systemy zarządzania dojrzewały, wzmacniano mechanizmy nadzoru finansowego, doprecyzowano procedury rozstrzygania sporów i zaostrzono przepisy o prawie do startu. Dobrostan zawodników stał się integralną częścią odpowiedzialności instytucjonalnej, co odzwierciedla oczekiwania wobec uznanych międzynarodowych organizacji sportowych.
Z czasem powstał nie tylko kalendarz rozgrywek, ale wielopoziomowy ekosystem: sportowy, regulacyjny i rozliczalny. Ekosystem zbudowany na współpracy federacji krajowych, wspierany przez struktury kontynentalne i kierujący się międzynarodowymi standardami zarządzania.
W sporcie międzynarodowym o uznaniu nie decyduje popularność ani tempo wzrostu. Zdobywa się je dzięki konsekwentnemu przestrzeganiu utrwalonych zasad, demokratycznemu zarządzaniu, przejrzystości, uczciwości i wspólnej odpowiedzialności. Od 2008 r. IESF wytrwale dążyła do tej zgodności.
Podczas gdy e-sport zmieniał się w niezwykłym tempie, federacja skupiała się na wzmacnianiu fundamentów, które miały zapewnić trwałość tego rozwoju. Rozmowa o e-sporcie w światowej społeczności sportowej jest dziś możliwa, ponieważ fundamenty te budowano rozważnie i cierpliwie.
Obecne kierownictwo nie zaczyna tej drogi od nowa. Nadal wzmacnia struktury stworzone ponad osiemnaście lat temu i przybliża długofalowy cel, jakim jest uporządkowane uznanie międzynarodowe.
Ekosystemy trwają, ponieważ mają silne korzenie.
Od 2008 r. IESF buduje te korzenie: rozważnie, odpowiedzialnie i z jasnym zrozumieniem, gdzie jest miejsce e-sportu.